Hey. Spruitenpraat heeft nu een ook een (heuze!!!) Tumblr pagina. Onder de zoetklinkende naam Spruitenprubmbler zal daar eens in het halfjaar een foto van een schnauzerpuppy geplaatst worden. Alle reden dus om het aan uw favorieten toe te voegen.
Ik denk dat het-merk-Spruitenpraat nu toch zeker 7 euro en (vooruit) 95 cent waard is. Wat denken jullie?
Zojuist zat ik onverhoopt in mijn ochtendjas naar de documentaire I put a spell on me te kijken. Dat is een Griekse productie over het leven van Screamin’ Jay Hawkins. Zoals te doen gebruikelijk bij rare mensen, want dat was hij, was hij groter in Europa dan in de Amerika. Als documentaire stelt het eigenlijk bar weinig voor, maar het zit wel stokvol bizarre anekdotes over de man (1929-2000) die u sowieso kent van het beste nummer ooit.
Ik had deze film het liefst vannacht meteen na het zien willen bespreken, maar ik was stil. De gesprekken naar afloop gingen meer over de acteurs (waaronder Tom “Charles Bronson” Hardy) in de film dan over de film zelf. De film had tijd nodig om te bezinken. Inmiddels heb ik een nachtje over Inception kunnen slapen en wie weet misschien zelfs wel over Leonardo DiCaprio gedroomd.
Herman Finkers legde eens de vinger op de zere plek wat de Nederlandse film betreft: “Het is seks of geweld of sensatie. Waarom wordt er nooit een film voor het hele gezin gemaakt? Dus én seks én geweld én sensatie.” Die woorden moeten regisseur Tom Six als muziek in de oren hebben geklonken. Daarom een film voor het hele gezin: The Human Centipede. Tieten, schieten en een setje scalpels. Plot? De Duitse chirurg Heiter (Dieter Laser) krijgt de kans van zijn leven wanneer twee verdwaalde Amerikaanse toeristen plots voor zijn deur staan. En… klikt u maar even naar de beruchte trailer:
VOOR WIE HET GEMIST HEEFT!!1!
Ryan Babel heeft een zwembroek gekocht. Nou ja, het is eigenlijk een knotsgek verhaal. Haha. Ha. Het gaat dus om deze zwembroek. Maar hoe kwam Ryan aan dit broekje, vraagt u zich af. En waarom? En wanneer? En hoe? En wiender? En waartoe? En waarvan? En wat? En waar, in godsnaam?
Welnu, dat leest u na sprong.
Onze nachtcorrespondent stond vanochtend weer eens op de voicemail. Of we afgelopen nacht naar De Nachtdienst op Radio 1 geluisterd hebben. Daar hadden ze het over vakanties. Zo rond half drie kwam Gerard van de Brink aan het woord, een vakantieman bij uitstek. De gelijkenis met René van der Gijp is ronduit treffend.
Luistert u zelf maar even naar tien doldwaze minuten nachtradio.
Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.
Dit is hem dan, de KOOLWIJk kijkt van Juli 2010. Een 2010 waarin we naast Kick-Ass nog weinig fatsoenlijks voorbij hebben zien komen. Ik heb (nu blijkbaar de independent films de klap van de economische crisis opvangen) mijn hoop maar gevestigd op Inception & Scott Pilgrim. Als lezer krijg je deze keer onder andere het laatste deel van de James Bond recensies voor je kiezen, ook een goeie timing nu net de producent van de Bond films failliet is. Maar al met al niet getreurd er zit nog best leuk spul tussen in de zoektocht naar dat ene onbekende juweeltje. En totdat we dat juweeltje vinden zullen we door kijken als water uit de kraan in een te duur verzorgingstehuis voor die goeie ouwe alcoholist van een Ramses Shaffy.
Zo. Nu Spruitenpraat al weer zo’n anderhalf jaar bestaat, en de bomen tot in de hemel groeien is het tijd om even een stortvloed aan domme filmpjes te plaatsen. Filmpjes die ik om onduidelijke redenen ooit aan mijn favorieten heb toegevoegd.
Deze is voor jou, internet. BFF!!
Dat zie je goed, er wordt hier een rubriekje opgeduikeld. Eigenlijk had ik wel vaker een televisieprogramma willen aanprijzen hier, maar de redactie is streng. Tegenover ieder goed programma moet een slecht programma staan, anders gaat de taalgrap verloren. Dus heb ik mij speciaal voor de lezer door een slecht programma heen geworsteld. Mediaerf gaat op reisssss.
Twee Drie dagen na de finale, en een paar uur na de huldiging op het Museumplein, heb ik mezelf nog een glas Gewürztraminer ingeschonken en ben ik, zoals dat heet, halfdronken aan het resumeren geslagen. Het was een raar WK. Het meest rare aan dit WK was natuurlijk dat we in de finale stonden. En dat heeft ons, om met onze vorstin te spreken, snoeihard behaagd.
Met we en ons bedoel ik mensen uit Nederland, het land waar ik ben geboren.
