Herman Finkers legde eens de vinger op de zere plek wat de Nederlandse film betreft: “Het is seks of geweld of sensatie. Waarom wordt er nooit een film voor het hele gezin gemaakt? Dus én seks én geweld én sensatie.” Die woorden moeten regisseur Tom Six als muziek in de oren hebben geklonken. Daarom een film voor het hele gezin: The Human Centipede. Tieten, schieten en een setje scalpels. Plot? De Duitse chirurg Heiter (Dieter Laser) krijgt de kans van zijn leven wanneer twee verdwaalde Amerikaanse toeristen plots voor zijn deur staan. En…  klikt u maar even naar de beruchte trailer:

Een chirurg die een menselijk rupsje wil maken door drie personen met de poepert en de mond aan elkander te hechten. Een bizar idee dat ontstond toen Tom Six een onderonsje had met wat vrienden. Hij stelde voor om alle veroordeelde pedofielen met hun mond aan de anus van dikke vrachtwagenchauffeurs te naaien. Typische borrelpraat in huize Six. Hoe dan ook, The Human Centipede was geboren. Maar hoe heeft dit mormel ooit het witte doek kunnen halen? Kennelijk werden de financiers van deze film niet op de hoogte gebracht van het plot, laat staan het oraal/anaal koppelen. Het gevolg is een film zonder een steekhoudend verhaal, met idiote dialogen en veelal onlogisch handelen van de personages. En de kritiek dat mensen aan elkaar rijgen medisch gezien niet kan laat ik maar even voor wat het is. De recensent van New York Times was maar al te verheugd dat de twee vrouwelijke hoofdpersonen gedwongen werden tot continue baffen aangezien zij dan op zijn minst niet de hele tijd ‘oh my god’ konden kwebbelen. Het orakel Roger Ebert weigerde deze film zelfs te kijken, een feit dat niet zou misstaan op een stickertje op de DVD-box. Maar doet al dat gemopper iets af aan het feit dat dit een uitstekend ranzig filmpje is?

Ik heb horrorfilms gezien waarbij ik lachend over de grond rolde, uit pure verveling wegzapte of na een uur kijken afvroeg hoe ze dat rubberen pak toch gemaakt hadden. Bij The Human Centipede had ik toch enkele keren de handen voor de ogen en een onprettig gevoel in mijn maag. Precies datgene wat een ranzige horrorfilm behelst: walging. Het enige echte punt van terechte kritiek is dat het eigenlijk nergens te goor wordt. Wanneer het drietal qua spijsvertering tot elkaar veroordeeld is verwacht je als kijker dat er ergens een kink in de kabel komt. Ik waarschuw: er wordt rectaal geconsumeerd. Maar een potpourri aan bloed en poep door een uit elkaar vallend driekoppig monster, dat blijft je bespaart. Kennelijk is die chirurg Heiter een vakman.

De belangrijkste conclusie die je kan trekken, nadat je je door anderhalf uur horror Ingang Oost heb geworsteld, is dat het goed gaat met de Nederlandse film. Tom Six is namelijk een Nederlands regisseur die, buiten dit pareltje, eveneens de maker is van de homofilm Gay in Amsterdam, een film die zich qua domme titel bij het rijtje met Snakes on a Plane mag voegen. In 2008 kwam hij met een doldwaze komedie over Dries Roelvink die twee fans moet bezwangeren. Beide keren marcheerden de recensenten met hooivorken en brandende fakkels naar de woning van de familie Six. En met The Human Centipede heeft Tom al drie kutfilms op zijn naam staan. Ja, die Tom Six is een cinematografische duizendpoot wat misbaksels betreft. Maar het is goed dat ook wij een slechte regisseur hebben die een kans krijgt. Duitsland heeft Uwe Boll en Amerika heeft Tommy Wisseau en Paul W.S. Anderson. En wij hebben Tom Six.

Lang leve de Nederlandse film!