Gezien het feit dat we de voorbije week nog nauwelijks aandacht aan voetbal hebben besteed. Ga ik hier maar eens wat neerplempen over mijn nieuwe held.

Ziet u. Ik was woensdagavond te gast bij een wedstrijd van ons aller Ajax en mocht daar getuige zijn van een bijzonder moment.  Op nog geen -wat zal het geweest zijn-  zestig meter voor mijn neus zette Ajax-spits Hyun Jun Suk zijn eerste voorzichtige schreden in de hoofdmacht der Godenzonen. En jongens. Dat. Was. Me. Een. Spektakel.

Geheel in lijn met de traditie stond er bij het debuut van de jonge Koreaan al een kloeke 3-0 op het scorebord.  De wedstrijd was, zo dat heet, gespeeld en derhalve mocht de immer klappende-en-duimpjes-opstekende Marco Pantelic plaatsmaken voor Suk. Hyun Jun Suk (spreek uit Jung Jung Soek) ontpopte zich vervolgens in rap tempo tot held van de massa door bij zijn eerste balcontact direct driest op doel uit te halen. Vervolgens trok hij in gestrekte draf van randje zestienmeter naar de middenlijn, dwars door de cirkel en weer terug naar datzelfde zestienmetergebied. Hierbij een paar verbaasd kijkende Roda-spelers passerend die in de bus terug naar Limburg ongetwijfeld enkele fijne grappen over Koreanen, werklust en hun nieuwe Nike’s zullen hebben gemaakt.  Het zal Suk een worst zijn.  Gesteund door een uit dertigduizend kelen schallend Alles op Suk, en het wat moeilijker uit te leggen Suuuuuk that ass, draafde onze dappere frontsoldaat nog elf minuten rondjes dat het een lieve lust was. En passend een corner versierend en vervolgens wat medespelers voor de voeten lopend.  Maar wat gaf het. Hij genoot, en wij genoten van hem. Om mij heen begonnen kinderen aan hun vaders te vragen of ze later net zo goed zouden worden als Suk, waarop tientallen vaders met een brok in hun keel de betraande ogen richting God wendden en zachtjes prevelden; ‘papa hoopt het jongen, papa hoopt het ’.

Nadat, tot grote onvrede van het publiek, viervoudig doelpuntenmaker Luis Suárez tot man van de wedstrijd was uitgeroepen en de scheids ten laatste male had gefloten stroomde het stadion leeg. Ik bleef achter. Alleen. Overmand door een intens gevoel van verdriet bij de gedachte dat deze ster in de dop waarschijnlijk nooit lang in ons midden zal zijn. Hoe groot is immers de kans dat deze jonge draver met een maand of zes wordt gepasseerd, of genadeloos door het ijs zakt en vervolgens met een kakelverse Railrunner op weg mag naar Leeuwarden? En plots flitsten ze allemaal weer door mijn hoofd. Die tientallen falende spitsen die Ajax in de loop der jaren voor de leeuwen heeft geworpen en rücksichtslos liet verscheuren. Pius Ikedia, Tom Soetaers en Giorgi Kinkladze om er maar eens een paar te noemen.

Terwijl ik met trillende bovenlip nog een keer uit volle borst Suuuuuuk that ass door een lege Arena liet schallen kon ik alleen maar hopen dat Hyun Jun Suk dit lot bespaard blijft. Ik troostte me met de gedachte dat hij deze avond waarschijnlijk tot ik lengte der dagen met zich mee zal dragen. Ik weet in ieder geval zeker dat ik dat zal doen.

Om het nogal gênante melodramatische einde van dit verhaal wat te compenseren sluiten we af met een zoekplaatje. Dus. Zoek maar wat.