Dit is hem dan, de KOOLWIJk kijkt van Juli 2010. Een 2010 waarin we naast Kick-Ass nog weinig fatsoenlijks voorbij hebben zien komen. Ik heb (nu blijkbaar de independent films de klap van de economische crisis opvangen) mijn hoop maar gevestigd op Inception & Scott Pilgrim. Als lezer krijg je deze keer onder andere het laatste deel van de James Bond recensies voor je kiezen, ook een goeie timing nu net de producent van de Bond films failliet is. Maar al met al niet getreurd er zit nog best leuk spul tussen in de zoektocht naar dat ene onbekende juweeltje. En totdat we dat juweeltje vinden zullen we door kijken als water uit de kraan in een te duur verzorgingstehuis voor die goeie ouwe alcoholist van een Ramses Shaffy.
The Wire Season Three
Als seizoen 1 over de straten gaat, gaat seizoen 2 over de haven en dit 3e seizoen over de politiek. Het is dan ook weer wederom even wennen als het seizoen aan het begin zijn nieuwe richting uitstippelt, maar als de politie halverwege kiest voor het opzetten van zogenaamde gedoog-gebieden (die al snel worden omgedoopt tot Hamsterdam) komt het politiewerk en de politiek verdomd sterk samen en laat The Wire weer zien waarom het zo een verdomd goeie serie is. Iets minder dan de vorige 2 seizoenen maar ja dat is op The Sopranos na bij elke serie in seizoen 3 het geval.
Battlestar Galactica Season One
Degelijke Science Fiction maken is moeilijk en duur, toch werd er in 2004 een poging ondernomen met een remake van de klassieke serie Battlestar Galactica. Nou, ja remake… revision is een beter word, voor deze zeer geslaagde sci-fi serie. De verhaallijnen en effecten zijn goed genoeg en weten te boeien, helaas is een hoop van de thematiek inmiddels verouderd en in andere films/series beter gebruikt. Ben ik dan misschien late to the party? Nope, het is gewoon niet goed genoeg gedaan om de tand der tijd te doorstaan. Jammer want verder is Battlestar Galactice zeker goed tijd verdrijf.
Cop Out
Kevin Smith is geen goede regisseur, Kevin Smith kan erg leuk schrijven. De combi van zijn schrijven en het blik sympathieke vaste acteurs wat in zijn films opduikt (mallrats, clerks, enz) zorgen er voor dat de films van Smith leuk zijn. Cop Out is de eerste film die Smith regisseerde en niet zelf geschreven heeft. Alles wat ik hiervoor schreef word dan ook pijnlijk bevestigd. Een Bruce Willis buddycop actie komedie is sowieso iets dat in de jaren ’80 of begin jaren ’90 thuis hoort. Combineer dit met het missen aan regie talent van Smith en het is een zooitje. Sean William Scott weet de boel in humoristische dialoog scenes nog een heel klein beetje te redden, maar ach, rustige dialoog scènes is dan ook iets waar regisseur Smith raad mee weet. Actie en wise-crackin’ niet.
Death At A Funeral
Heerlijke kleine Engelse komedie van de Amerikaan Frank Oz. De film speelt zich geheel af tijdens een uitvaart en weet door een grote club sterke karakters en absurde gebeurtenissen te blijven boeien. Stiekem ben ik wel benieuwd naar de remake met Chris Rock, niet omdat die mij goed lijkt maar gewoon om te zien hoe de speelse subtiele en absurde Engelse humor om zeep helpen met platte Amerikaanse vuilbekkerij. Ik raad jullie dan ook gewoon aan het origineel zeker te bekijken en het daarna bij de trailer van de remake te laten.
The Wolfman (2010)
Deze remake van de universal horror klassieker doet een hoop goed, de cast en make-up zijn sterk maar de regie weet geen kant te kiezen. Remake, revision of ode? Bennicio Del Toro speelt zijn rol precies als Lon Cheney in het bijna 45 jaar oude origineel doet. Verhaal technisch proberen ze de boel iets meer diepte te geven maar regisseur Joe Johnston bewijst wederom vooral goed formule werk voor studiobazen af te kunnen leveren nadat de studio Mark Romanek de deur wees. Zonde.Ik denk dat Romanek’s visie (geslaagd of niet) in ieder geval een stuk interessanter dan dit aardige filmpje was geweest.
The Runaways
‘I love Rock ‘n Roll, so put another dime in the jukebox baby!’ Is een van de eerste dingen waar ik aan denk bij het horen van de naam Joan Jett. Twee van de laatste dingen zijn kind sterretje Dakota Fanning & twilight actrice Kirsten Stewart. Toch komen alle 4 deze dingen samen in The Runaways een biopic over Joan Jett’s eerste band The Runaways die gemaakt is met medewerking en goedkeuring van alle betrokkenen (des te verrassender is het feit dat drugs en lesbische taferelen aanwezig zijn). Het eindresultaat mag er meer dan wezen en is een heerlijke afwisseling op de strak gepolijste Hollywood biopics. Rauw, vies, sexy en bovenal Rock ‘n Roll.
Goldeneye
Maar liefst zes jaar. Zes jaar om een nieuwe bond te vinden inclusief een geschikte regisseur om de boel na License To Kill weer op het juiste spoor te krijgen. Pierce Brosnan werd de nieuwe Bond en Martin Cambell werd de regisseur die Bond weer Bond moest maken. Iets dat de beste man met Goldeneye zo goed lukte dat hij het in 2006 met Casino Royale nog een keer mocht doen. Goldeneye is 1 van de beste Bond films dankzij de perfecte balans in alles wat een Bond film een Bond film maakt. De keuze om van M een vrouw te maken (Judi Dench!) is een goede zet geweest en naast Brosnan schitteren natuurlijk Sean Bean als verrader en de legendarische dijen van Famke Jansen.
Tomorrow Never Dies
Tja, wat moet je na het beschrijven van 17 Bond films melden over deze? Niet zo veel eigenlijk. Het is een Bond film. Een gemiddelde Bond film. de actie is tof en Jonathan Price is een oké badguy. Michelle Yeoh is een bijzondere keus als bond girl maar weet de film dankzij haar no-nonsense martial arts kennis en degelijk acteer werk naar de middenmoot te trekken. Kortom, middelmatig dus, iets dat niet verbazingwekkend is als je de andere films op het CV van regisseur Roger Spottiswoode bekijkt.
Knowing
Nicolas Cage heeft in deze film helemaal geen gek haar, iets dat tot Kick-Ass betekende dat de film goed is. Helaas heeft het haar van Cage niks meer te maken met de kwaliteit van zijn films en valt Knowing in de middenmoot. Regisseur Alex Proyas stond vroeger garant voor sterke films als The Crow & Dark City maar heeft het grote geld geroken en weet zijn stijl nog enkel in het eerste stuk vol te houden. Wat daarna overblijft is slappe hap om over de ontknoping nog maar te zwijgen.
Rogue
Lekker zo een boot tripje door de Australische outback, tenminste totdat je op een eilandje midden in een meer schipbreuk krijgt met als enigste gezelschap Amerikaanse toeristen en een hele maar dan ook echt hele grote krokodil. Na de verrassingshit Wolf Creek is regisseur Greg Mclean er wederom in geslaagd een degelijke genrefilm af te leveren. Geen must see maar voor mensen die op zoek zijn naar een degelijke horrorfilm zeker een aanrader.
The A-Team
Een slap verhaal, vlakke karakters en heel veel domme aktie. Yep, deze film heeft alles in zich wat de oude A-team serie ook had. De acteurs spelen een goede ode aan de oorspronkelijke karakters (met als beste Face, en als minste B.A.) en regisseur/schrijver Joe Carnahan kent zijn bronmateriaal. De film vertelt de origin story en hun eerste missie als A-team zonder (wat Mr. T dan ook roept) er letterlijk on screen doden vallen. Je kan je bronmateriaal opnieuw creëren, updaten of een ode aan geven, the A-Team doet het alle drie en komt er erg goed mee weg. Dom vermaak, maar wel goed vermaak.
Predators
Wat maakte de eerste Predator film tof? De strijd tussen de buitenaardse moordmachine en een geduchte tegenstander in de vorm van commando Arnold Schwarzenegger. Niet het monster zelf, maar het gevecht van twee gelijken maakt het dat de eerste film nu nog steeds de moeite waard is. Sindsdien heeft de predator nooit meer geduchte tegenstanders gehad, niet in de vorm van Danny Glover en niet in de vorm van de CGI rommel die voor Aliens moeten door gaan in de AVP films. En nu? Nu al helemaal niet, want nu nemen de predators het in een flinterdun verhaaltje op tegen totaal oninteressante karakters en Adrian Brody met spieren. Waar de AVP films nog dom vermaak waren is dit ronduit puin. Misschien is het een idee om de predators tegen The Expandables te laten vechten (dat zou ik heel graag willen zien incl. CGI aliens of niet) tot die tijd mogen de predators op de plank blijven en Adrian Brody gaat maar weer lekker op Brodyquest.
Repo Men
Jude Law, Forest Whitaker, Liev Schreiber & Carice van Houten spelen behoorlijk goed in een film die vooral in zijn eerste helft erg tof lijkt te zijn. In de niet zo verre toekomst zijn kunstmatige organen voor iedereen beschikbaar maar dan moet je wel op tijd je rekening betalen anders komen de Repo Men ze eigenhandig uit je lijf snijden (onder het genot van goede muziek). Kortom een goede set-up totdat een van de Repo’s zelf een kunsthart krijgt dat hij niet meer betalen kan en de film de vaart inlevert voor een dosis clichés. Jammer maar regisseur Miquel Sapochnik is er wel één om in de gaten te gaan houden.
The World Is Not Enough
Wederom een middenmoot Bond van een middenmoot regisseur (Michael Apted) maar waar Tomorrow Never Dies nog iets hoger getild werd door Price & Yeoh moet deze film het doen met Denise Richards (wat een lekker wijf is om te zien en no-offense tegen over lekkere wijven maar zelfs in het Bond universum weet zij niet overtuigend een atoomgeleerde neer te zetten) en Robert Carlyle als badguy die nergens echt uit de verf komt. Vermaak is het zeker, echt goed nergens.
Die Another Day
Brosnan zet nog steeds een degelijke James Bond neer, maar het script is ronduit k u t en de acteurs waar hij door wordt bijgestaan bestaan uit Madonna & Michael Madsen (die enkel goed presteert onder goede regie, iets waar het bij Die Another Day ook aan schort) de ster van de film is echt Halle Berry en hoe goed zei overweg kan met actie weten we natuurlijk allemaal uit Catwoman. De Bond reeks had meer films die de moeite waard zijn dan ik me kon herinneren maar deze hoort daar zeker niet bij.
p.s. Of Inception echt de verlossing voor het filmjaar 2010 wordt lees je volgende week in KOOLWIJk kijkt: Inception
“of”