Nee, met alleen een poepende tijger komt Lil Wayne er niet vanaf. Het zou dit album ook tekort doen. Niet omdat Rebirth zo goed is, maar vooral omdat het zo´n vreemd album is. En ik ben bang dat Lil Wayne binnenkort dood gaat, dus wil ik graag nog iets over hem schrijven, nu het nog kan.

Heeft u The Carter Documentary gezien trouwens? Zo niet, doe dat dan even. Het schetst namelijk een zeer treffend beeld van een artiest die al zijn hele leven totaal afgesloten van de werkelijkheid aan de lopende band muziek maakt. Continu. Zwevend op een wolk van codeïne. Ja, deze man zou binnenkort wel eens kunnen overlijden, denk je dan. Ook al omdat hij zich dan bij dit clubje kan aansluiten. Naar Rebirth luisteren zonder deze documentaire gezien te hebben kan eigenlijk niet.

Nu dat duidelijk is gooi ik de poepende tijger er maar gewoon in. Dan hebben we de beoordeling meteen gehad.

Want dit is me toch een waardeloos album, muzikaal gezien. Van alle rap-rock albums die ik ooit gehoord heb is dit veruit de slechtste. En dat is dan incluis P.O.D.! Zelden, nee, nooit is er een plaat gemaakt waarbij de muziek zo middelmatig en kleurloos is als op Rebirth. Avril Lavigne zou zich er voor schamen. Diep schamen. Zelfs Moke steekt hier avontuurlijk bij af. Als iemand zich afvraagt wat er zou gebeuren als Veldhuis en Kemper een instrumentaal rockalbum zouden maken: Dan krijg je dus dit. En Lil Wayne rapt en autotuned daar dan overheen, alsof er niks aan de hand is.

Nu is de vraag waarom Lil Wayne gekozen heeft voor middelmatigheid. Hij, de man die drie miljoen exemplaren verkocht van een even slecht als briljant album. De André Breton (kuch) van de popmuziek. Denkt hij werkelijk dat dit rockmuziek is? Denkt hij dat er nog een gitaartje voor nodig was om zijn status als rockster te bevestigen? Dat zou schattig zijn. En vreemd.

Een rockster, dat is Lil Wayne natuurlijk al lang. Goede muziek is het niet, nee. Maar dat maakte Kurt Cobain ook niet.

Maar Kurt Cobain maakte geen kutalbums. Snel vergeten dit.