Een kort reisverslag van mijn weekend in Wichita, Kansas. Of: hoe de Amerikanen nog steeds verbazingwekkend weinig interesse tonen in Europese toeristen.

Ik trommel ongeduldig op een blikken servethouder. “Sorry sir, but your order must have gotten lost or something…”, meldt het wicht achter de vaalgele toonbank terwijl ze mij haar gebleekte glimlach toewerpt. Ik kijk haar boos aan. Hoe kan ze zo nalatig zijn. Ik sta thans een half uur op mijn sandwiches te wachten. Ik dacht dat Amerika het vaderland van fastfood was. Ze biedt me aan om mijn bestelling andermaal op te nemen, maar ik heb allerminst zin om mij nog langer in de diner op te houden. Ik kijk teleurgesteld door de immense glazen ruit van het eetcafé. Een grote groep muffe bejaarden gehuld in fotocamera’s maakt aanstalten om het restaurant binnen te gaan. Voor mij is dat het signaal om hem te smeren. Dan maar weer, net als vrijdag, naar zo’n burgertent.

Uitzicht vanuit mijn kamer in hotel 'Wichita Heavens'

Ik ben in mijn hotelkamer in Wichita Heavens. Ik staar vanachter mijn schootcomputer door de besmeurde vitrage die hangt voor het even zo besmeurde vensterraam. De walm van de restjes het Super Daily Special menu dat ik zojuist bij een Wendy’s heb besteld doet mij maag samenknijpen. Er is bijzonder weinig te beleven in het zonnige Wichita. Gelegen in de vriendelijke midwest van de VS, zoals de folder het omschreven zou hebben. Ik had mij verheugd op een culture krachttoer, maar iets inspirerenders dan het museum in ‘s lands eerste Pizza Hut bezit deze stad niet. Alhoewel, ik had graag het Orpheum Theatre willen bezoeken, maar deze is nog tot het einde van de zomer gesloten vanwege een verbouwing. Ik steek nog meer eens zo’n peperdure mentolsigaret op en bekijk mijn mail.

Ik besluit de bedomptheid van mijn hotelkamer te verlaten en een auto te huren. Het wandelen gaat mij slecht af. Van het aanleggen van een degelijk trottoir hebben ze hier geen kaas gegeten: lopen is voor daklozen en die kom ik dan ook veelvuldig tegen. De wegen van Wichita worden daarentegen bevolkt door uitzonderlijk dikke mensen. Amerikanen; ze rijden in pickups en voldoen verder aan alle clichés die je te binnen schieten wanneer je aan Amerikanen denkt. Stripfiguren zijn het. Cowboyhoed op hun hoofd, milkshake in hun hand en elkander luidkeels begroetend, al dan niet claxonnerend. Aangekomen bij de autoverhuur word ik geholpen door een opgewekte en besnorde man die mij in een onbegrijpelijk dialect te woord staat.

Mijn gehuurde pickup.

Nadat ik enige tijd met deze man langs verscheidene verroeste auto’s gewandeld  heb besluit ik een lichtblauwe pickup te huren. Ik wil niet te veel uit de toon vallen wanneer ik het binnenland in rijd. Qua luxe moet ik het doen met een FM radio mét cassettedeck, want zelfs de aansteker in het dashboard ontbreekt. De motorkap is bevlekt met een laag chocoladebruine modder, iets dat aantrekkelijker klinkt dan dat het er uit ziet. De verhuurder verontschuldigd zich voor de staat van de wagen en geeft me daarvoor een kleine korting.

Niet veel later rijd ik over Kellog Avenue richting Eastborough. Een gehucht ten westen van Wichita. De klerk van het hotel had mij eerder die ochtend getipt dat daar een nachtclub zat met de naam ‘Knockers’. Deze had in de kelder een heuse gokhal. Wanneer ik het barpersoneel naar de wijnkaart zou vragen zouden ze mij daar binnenlaten. Mocht dat niet helpen, moest ik zeggen dat Kevin Smiley mij gestuurd had. Na tien minuten rijden sta ik vast in een file. Tegelijkertijd ontdek ik hoe essentieel een airco in een auto kan zijn, aangezien ik al peentjes zwetend de druppels van mij gezicht afpoets. Ik lees de bumbersticker op de kont van de truck voor me. In harde militaire stempelletters leest het: “Won’t brake for jews”.

BINNENKORT HET VERVOLG